بابام خیلی آدم رو اعصابی شده. نمیدونم همیشه همینطور بوده یا داره بدتر میشه با بالا رفتن سن. سنی هم نداره آخه...اوایل شصت!صداهای عجیب و غریب...حرف زیاد زدن... شکمو بودن و خوردن خیلی زیاد...از کاراش خجالت میکشم جلوی الف. دلم هم براش میسوزه. از اون مرد خوش تیپ و با وقار و دانا و همه چی بلد که همه روش حساب میکردن، شده یه پیرمرد خودمحور که آدم دلش نیمخواد باهاش وقت بگذرونه. البته احتمالا هنوز هم تو ایران برا خودش بین دور و بری هاش اعتبار داره و همونقدر محبوبه ... و خودمونیم با اینکه شکمش خیلی گنده شده، باز هم نسبتا خوش تیپه. و اینکه به احتمال زیاد اون چیزی که بود بیشتر تصورات من به عنوان فرزندش هست تا واقعیت. اینجا به دلیل خوب انگلیسی بلد نبودن و تسلط نداشتن به محیط، ضعیف تر و بی دست و پا به نظر میرسه و به احتمال زیاد اینها هم رو نقطه نظر من تاپیر گذاشتن.غم انگیزه که آدما وقتی پیر میشن چقدر نخواستنی و غیر قابل تحمل میشن. و غم انگیزتر اینکه آدم میدونه خودش هم همینطوری خواهد شد. البته مامانم خیلی بی آزار و راحته و امیدوارم من مثل اون بشم، نه بابام. با همه ی این احوال دلم نمیخواد برن.

مامان بابام رو دید...خیلی با هم وقت گذروندیم... اینم بلده چطوری جذب کنه آدمها رو...بانمکه و چند تا کلمه فارسی که بلده رو خیلی به جا میپرونه و همه عاشقش میشن. خیلی با هم وقت میگذرونیم، تقریبا همیشه با همیم و اینجا تو خونه و شهر منه. دائم بهش میگم که میتونه بره خونه و شهر خودش یه چند روز ولی نمیره. گاهی فکر میکنم آزادیمو از دست دادم و همه چی رو باید با یکی دیگه هماهنگ کنم...برا همین بدم نمیاد اون بره شهر خودش هر از چند روز...ولی خب وقتی میره هم دلم براش تنگ میشه. امیدوارم به خاطر این دائم اینجا نمونه که بخواد به من ثابت کنه اومده و با هم زندگی میکنیم و من رو راضی نگه داره. چون این با هم زندگی کردن نیست همچنان از نظر من.

صحبت های جدی ای کردیم، باز هم با شروع من. اون که هیچ وقت بحث مهمی رو جلو نمیاره. در مورد بچه پرسیدم و گفت آره بچه میخوام. گفتم سن من رو ببین، خیلی وقت نداریم. تازه اگه همین الان اقدام کنیم هم گارانتی نیست که بچه دار شیم. من نزدیکه چهل سالم بشه و خیلی ها رو میشناسم که نتونستن تو این سن بچه دار بشن. گفت به این فکر نکرده بودم که ممکنه نشه. گفتم فکر کن، و ببین اگه نشه چقدر ناامید و ناراحت میشی. برای من مهم نیست اونقدر که بچه داشته باشم...اگه برای تو خیلی مهمه، باید یه فکری بکنی. گفت نمیدونم، تا حالا بهش فکر نکردم! گفتم پس فکر کن جواب بده. گفت تو دلت بچه نمیخواد؟ گفتم من با زندگی بدون بچه هم اوکی هستم. براش جالب بود که چطوری به این نتیجه رسیدم و کنار اومدم باهاش. فهمیدم شدیدا خانواده میخواد و خب طبق مدل دور و بریهاش...نه که حالا نقشه ای برا بچه هاش داشته باشه. گفت مرسی که این بحث رو شروع کردی. گفت پس بعد خرید این خونه ی جدیدم، تا آماده شه میام با هم زندگی کنیم تا ببینیم با هم چطور کنار میایم. راستش ته دلم راضی نیست...میترسم از اینکه بیاد خونه ی من زندگی کنه. همین الانش گاهی احساس خفگی میکنم و دلم میخواد تنها باشم. تو دلم ولی آشوبه...غمگینم از این شرایط و اینکه برای بالا بودن سنم حالا باید بترسم که کسی من رو میخواد یا نه. و اینکه جدا شم از این آدم چون نمیتونیم بچه داشته باشیم.از طرفی خودم هم میترسم بجه داشته باشم و یا اینکه انقدر زود با یه آدم بچه دار شم. از طرفی هم چاره ای نیست و اگر بچه ای بخوام باید در یکی دو سال آینده باشه. بابا و مامانم دیدنش و طبق معمول فقط خوشحالن و مثبت. حالا یه ترسم اینه که اونها ناامید نشن اگه این رابطه به هم بخوره. الف هم بلده چطور چارمینگ باشه و همه ی د